Onlangs las ik het boek ‘Pakkend Passend Onderwijs’ van Irene Westeneng. Hierin betoogt Irene niet een theoretische vorm van vernieuwend onderwijs, maar spreekt ze vanuit haar ervaringen in de toepassing ervan op verschillende scholen.
Zeven jaar ging ze met buikpijn naar school. Zeven jaar heeft ze op haar tenen gelopen. Zeven jaar voelde ze zich het domste meisje van de klas. Vorig jaar bleef ze zitten. Op initiatief van haar ouders, want scholen staan nou eenmaal niet te trappelen om kinderen een jaar over te laten doen. Dit is namelijk direct van invloed op de beoordeling van de school.
Regelmatig krijgen Kernvisiecoaches feedback van ouders van cliënten. En dat is fijn, want mede dankzij de ervaringen die worden opgedaan tijdens het coachen van de kinderen en de reacties van de ouders kunnen we er voor zorgen dat de Kernvisie methode nog effectiever wordt.
Er ontstaat zo langzamerhand een cultuur, dat op het moment een kind niet naar behoren presteert er een onderzoek wordt gedaan. Dit kan een dyslexieonderzoek en/of een intelligentieonderzoek of onderzoeken naar adhd, add of pdd nos.
Tijdens een coaching kwam de klassenindeling voor volgend jaar aan de orde. Moeder vertelde, dat het broertje van mijn cliëntje, die in groep 8 komt, in een klas terecht gaat komen van 38 kinderen. Alle ouders ongerust, maar door de geruststellende woorden van de schooldirecteur werd het protest in de kiem gesmoord.