Via de intern begeleider van onze school ben ik in contact gekomen met de Kernvisie methode. Zij was er door haar eigen dochter zeer enthousiast over. Ook in mijn groep waren en zijn er namelijk kinderen die ik zo graag wil bereiken en waarbij ik telkens dacht ‘het moet er toch in zitten’, maar waarbij alles wat ik en mijn collega’s voor mij geprobeerd hadden, niet of nauwelijks had gewerkt. De Kernvisie methode, het proberen waard dus.
Eigenlijk schrok ik er wel een beetje van. Met de beste intenties wordt in de jeugdhulpverlening hulp aangeboden, maar de effectiviteit laat te vaak te wensen over. Dat is toch verdrietig? Een kind zit niet goed in z’n vel, is ongelukkig of erger. Wij – volwassenen met verstand van zaken – gaan ermee aan de slag en toch is het vaak maar een doekje voor het bloeden.
“Mam, ik mis mijn vrienden en op Snapchat zie ik dat zij elkaar wel allemaal zien!” Noodkreet van een puber die de sociale quarantaine meer dan zat is. Ze is blij dat ze haar bijbaantje nog heeft, maar waarom mag ze wel naar haar werk en niet naar haar vrienden? En jongelui worden toch bijna niet ziek? Ze is ondertussen wel 18, dus ze valt ook niet meer in de ‘laat ze maar lekker samen buiten spelen’ categorie.
Het Covid-19 virus heeft ons in de greep. Naarstig zijn wij op zoek naar een nieuw dagritme dat is weggevallen doordat kinderen niet meer naar school gaan en onze werkgever ons vaak verplicht om thuis te werken. Dat heeft een grote impact op ons dagelijkse leven. Tel daarbij op de zorgen die we daar nog bij kunnen hebben.
Wij vragen kinderen die door ons gecoacht worden om een kwartier per dag te oefenen. En als het even kan iedere dag. Kinderen begrijpen dat als je veel oefent dat je dan ergens beter in wordt. Maar ze gaan natuurlijk liever voetballen of iets anders doen. Best grappig, want als ze hele middagen voetballen, worden ze daar … steeds beter in.
