Wetenschap

Afgelopen week las ik een stukje in het Algemeen Dagblad. Het gaat om een onderzoek van orthopedagoog Cathelijne Buschens van het UMC Radboud in Nijmegen.

Zoals eerder gemeld, heeft het overgrote deel van de – voor dyslectisch gediagnosticeerde -kinderen de voorkeur om visueel te denken.

Wij vinden het erg belangrijk om vast te stellen wat iemand heeft. Inmiddels hebben we al vele termen bedacht om een bepaald probleem te benoemen, denk maar aan dyslexie, dyscalculie, ADHD, ADD, pdd nos etc. Zodra dit is bepaald dan weten we in ieder geval dat er iets is. Er worden vele testen bedacht om een probleem in beeld te brengen.

De wetenschap zegt: “Dyslexie is een neurologische afwijking in de samenwerking tussen de twee hersenhelften. Hier blijf je je hele leven last van houden. Door middel van remedial teaching en extra aandacht kan hier wat verlichting in gebracht worden.”

Het is toch bijzonder hé, dat gerenommeerde praktijken op het gebied van dyslexie zoveel moeite doen om te vertellen dat je je vooral niet moet verlaten op fenomenen als beelddenken. Dit zijn dwaalwegen en als je dat toch doet, dan levert dat niets anders op dan tijdverlies en valse verwachtingen. Het levert niets op en als het dat wel doet dan was de persoon niet dyslectisch.