Nieuws

In de Zembla-uitzending ‘Diagnose dyslexie’ wordt pijnlijk zichtbaar hoe vaag en omstreden de basis is onder de groeiende dyslexiezorg. Is er bij leerlingen sprake van een leerstoornis, of van tekortschietend onderwijs? En wie heeft er belang bij de diagnose? In deze blog duiken we in de feiten, de belangen en vooral: de vraag wat dit betekent voor het kind.

Toen ze 9 jaar was tekende ze zZiep en samen met haar oma wist ze haar tekening om te toveren tot een echte knuffel. Het zaadje was gepland.

“Mam, ik mis mijn vrienden en op Snapchat zie ik dat zij elkaar wel allemaal zien!” Noodkreet van een puber die de sociale quarantaine meer dan zat is. Ze is blij dat ze haar bijbaantje nog heeft, maar waarom mag ze wel naar haar werk en niet naar haar vrienden? En jongelui worden toch bijna niet ziek? Ze is ondertussen wel 18, dus ze valt ook niet meer in de ‘laat ze maar lekker samen buiten spelen’ categorie.

Het Covid-19 virus heeft ons in de greep. Naarstig zijn wij op zoek naar een nieuw dagritme dat is weggevallen doordat kinderen niet meer naar school gaan en onze werkgever ons vaak verplicht om thuis te werken. Dat heeft een grote impact op ons dagelijkse leven. Tel daarbij op de zorgen die we daar nog bij kunnen hebben.

Hoeveel vertrouwen moeten wij hebben in de wetenschap als men jarenlang heeft verkondigd dat dyslexie een leerstoornis (neurologische afwijking) is en men nu beweert dat het komt door slecht onderwijs?

“Woordbeelden opslaan? Visueel geheugen? Heeft u daar wetenschappelijk bewijs voor? Nee? Dat u zich met deze dwaalwegen bezig durft te houden. U beschadigt kinderen daarmee. Het is een schandaal!”

Jarenlang was dit de reactie van de gevestigde orde, de regionale dyslexie instituten, orthopedagogische praktijken, Braams, het Iwal en oudervereniging Balans, áls ze al de moeite namen om te reageren, want in veel gevallen weigerde men eenvoudig met ons te communiceren.